Robert is nu 62 jaar, ziet er jonger uit en is van plan om tot zijn 70ste op de James Cook te blijven werken. Hij komt uit een familie met sterke genen: zijn oma werd 106, zijn moeder bleef tot haar 75ste in een juwelierswinkel werken en is nu 93, en zijn vader bleef ook behoorlijk actief tot zijn 80ste. Dat was een echte ondernemer. Hij kocht bijvoorbeeld in Nederland chocolade kerstmannen. Toen de douane er drie weken over deed om ze in te klaren, besloot hij ze om te smelten tot paaseieren en verkocht ze op de markt. Er kwam altijd wel een oplossing.

Chocolate Santa

 

Robert had nooit last van zeeziekte en ruikt gek genoeg ook weinig wat prima uitkomt bij zijn werk. Hij was altijd onrustig en wist altijd dat hij zou gaan varen. Hij is ervan overtuigd dat zeelui naar zee gaan om van problemen weg te lopen. Ze hebben allemaal een verhaal te vertellen. Welke problemen dat bij hem zijn, weet hij niet, ook niet na veel praten. Er zijn wel steeds minder jongens die willen varen. De romantiek eromheen is weg. Iedereen kan voor weinig geld naar de andere kant van de wereld vliegen.

Engelsen besteden meer tijd aan hun tuin dan aan hun huis. De wasbak staat vol met vieze vaat, overal ligt stof maar de tuin moet vlekkeloos zijn. Zo gaat hij ook voor zijn tuin zorgen van het huis waarvan hij 31 augustus in Portugal de eigenaar wordt. Het is een grote tuin, een landschapstuin. Iedereen mag komen maar niemand mag hem een tip geven hoe hij die gaat inrichten. Er is ook een vallei in die tuin. Daar gaat hij een beeld plaatsen, een beeld zoals Henry Moore dat maakte. Als er dan een leuke vrouw langs komt, mag ze bij hem komen wonen maar wat dat betreft ‘staggerde’ hij al twee keer in een ‘disaster’. Robert houdt het voorlopig liever bij zijn zes goede vrienden en vriendinnen waarmee hij al jaren intensief contact heeft.

Henry_Moore-EVE_AM07KG20140922T085033